วันเสาร์ที่ 4 ธันวาคม พ.ศ. 2564

ต่างศาสนา


 ต่างศาสนา


ต่างชาติ คนละแผ่นดิน ต่างศาสนา อาจจะอยู่ในแผ่นดินเดียวกัน ต่างก็มีดี ไม่อาจบอกได้ว่า ศาสนาใด ลัทธิใดดีกว่ากัน ไม่อาจเปรียบเที่ยบ


ผมในฐานะคนพุทธ ก็ย่อมอยากเห็นศาสนาพุทธเจริญรุ่งเรือง ไม่ล้าหลัง มีหน้ามีตา มีความสง่างามตามพุทธบัญญัติ ลูกหลาน เยาวชน ได้สืบทอดการนับถือ ศรัทธา ขยายผลด้วยความภาคภูมิใจ และเข้าใจลึกซึ้ง ไม่ใช่นับถือศาสนาเฉพาะที่ระบุไว้ในบัตรประชาชน


ถึงวันนี้ ทางสังคม ทางหน้าสื่อ มีแต่เริ่องน่าอับอายไม่เว้นแต่ละวัน ต้องยอมรับความจริงกันนะว่า ทั้งวิ่งเบียดเข้าสู่ตำแหน่ง แก่งแย่งชิงดีชิงเด่น  ฟัดกันเอง มั่วกาม มิจฉาชีพ ทุจจริต ยาเสพติด อิทธิพล ฯลฯ ครบเครื่อง แม้หลายคนพยายามออกมาปกป้อง แก้ต่างให้ว่า ที่ประพฤติเสียหายคือส่วนน้อย ที่ดีๆ มีอีกเยอะ ###แต่เน้นย้ำว่าคนศาสนาอื่นเขานั่งมองและนั่งยิ้มอยู่นะ  ความหมายคืออะไรผมไม่ต้องอธิบาย


ผมวิเคราะห์ว่า เราอ่อนในหลายๆด้าน โดยเฉพาะผู้นำที่จะกล้าคิดพัฒนาจริงๆทั้ง "คฤหัส" และ "พรรพชิต" คนที่มีความจริงใจและตั้งใจจริงมีน้อยมาก ขาดความเป็นมืออาชีพ ไม่มียุทธศาสตร์ ขาดคนถือธงนำ การอุดหนุนจากภาครัฐในฐานะศาสนาหลักของชาติน้อยเต็มที และที่เป็นจุดอ่อนที่สุด คือ คำว่า "ปล่อยวาง" หาโอกาสชนะแทบไม่เห็น 


ด้วยความเป็นห่วงอย่างบริสุทธิ์ใจ ไม่ได้เก่งกาจกว่าใคร แต่นี่คือมุมมองหนึ่งของชาวพุทธที่สะท้อนให้เห็น ที่ผู้มีอำนาจในบ้านเมืองนี้มิอาจละเลย หรือมองข้าม

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น