"ชวนคิดชวนคุย"
วันนี้จะชวนคุยเรื่อง การพัฒนาอาชีพเกษตรเรา จะให้ใครวางแผนให้
การจัดทำแผนพัฒนาที่ทำกันมาตั้งแต่ก่อนผู้ใหญ่ลีเกิด ตอนนี้ผู้ใหญ่ลีคงเกษียณไปนานแล้ว ตั้งแต่แผนหมู่บ้าน แผนชุมชน แผนตำบล แผนอำเภอ แผนจังหวัด แผนภาค ไปจนถึงแผนชาติ ที่สภาพัฒน์ดูแลเป็นเจ้าภาพอยู่ ผ่านมาแล้ว 12 ฉบับ กำลังใช้แผน 13 อยู่
จะเป็นเพราะ แผนไม่ดี คนที่เอาไปใช้เลยใช้ไม่ค่อยได้ผล หรือเป็นแผนที่ดี แต่คนเอาไปใช้ๆไม่เป็นก็มิอาจสรุปได้ แต่สรุปแล้ว ตั้งแต่ 2504-2564 รวม 60 ปี เกษตรกรไทยยังยากจน ไม่พ้นวังวนสินค้าถูกกดราคา ปุ๋ยยาแพง ผลผลิตถูก จิปาถะ จะโทษใครดี โทษเกษตรกรกระนั้นหรือ เราคงไม่ใจแคบขนาดนั้น ต้องเข้าใจว่าพวกเขา มีโอกาสน้อย (ไม่เรียกด้อยโอกาส) ไม่ได้ร่ำเรียนมาทางนี้ ทุนน้อย ที่ดินน้อย มีภาระหนี้สิน ทั้งที่สร้างเองและรัฐสร้างให้ ขาดเครื่องมืออุปกรณ์ หลากหลายสิ่งที่ขาด แต่การจับจ่ายมีตลอด ทั้งเรื่องกิน ลูกเรียน บ้าน รถ สังคม ฯลฯ
เข้าเรื่อง...ใคร? จะทำแผนพัฒนาเกษตรกรได้ตรงใจ ตรงเป้า
***เกษตรกรเอง ขาดความรู้
***จนท รัฐ ขาดประสบการณ์ ส่วนใหญ่มะโนเอา ไม่เคยลงมือทำเอง
*** นักการเมือง ทำร้อยเรื่อง เจาะลึกเป็นชิ้นเป็นอันไม่ได้
***นักปกครอง รู้ผิวเผิน ตามๆกันมา
***นักวิชาการ รู้ทฤษฎี แต่มือไม่เคยเปื้อนดิน ตีนไม่เคยเปื้อนโคลน ขาดในหลายส่วน
*** ท้องถิ่น ท้องที่ ยาครอบจักรวาล ไม่ใช่ยาเฉพาะ รักษาไม่หาย
*** ฯลฯ ยังไม่เห็นว่า คำตอบไหนคือคำตอบสุดท้าย ในการแก้ไขปัญหา และการพัฒนาการเกษตรของไทย ให้เบ็ดเสร็จเด็ดขาดอย่างยั่งยืน เพราะปัญหาของเรา ยกให้คนอื่นแก้ ยกให้คนอื่นวางแผนให้ คนที่แก้ที่วางแผนให้ จะเสร็จไม่เสร็จ ได้ผลหรือไม่ได้ผล เขาไม่เดือดร้อน เพราะเขามีเงินเดือน เอาไงดี?
คำตอบ***หากรัฐใจกว้าง มุ่งมั่น สนับสนุนให้ชุมชนคิด วางแผนพัฒนาแบบมีส่วนร่วม แบ่งเขตแบ่งโซนในการพัฒนาตามศักยภาพ ภาควิชาการให้ความรู้อย่างถูกทิศถูกทาง ไม่บิดเบือนวิชาการให้ไปตอบโจทย์ธงของฝ่ายบริหาร มีแผนแล้วเอาแผนมาใช้จริง ตามหลักวิชา "กำหนดเป้า วางแผน ปฏิบัติ วัด ปรับ" ทำกันไปลองดูซิ อย่าใช้เสื้อโหลให้ใส่กันทั้งประเทศ ลองใส่เสิ้อตัดกันดูบ้าง ให้ชุมชนออกแบบเอง เมื่อชุมชนเข้มแข็ง รัฐก็จะได้แบ่งเบาภาระ แต่มีข้อจำกัดคือ ชุมชนเข้มแข็ง ล้างสมองยาก และซื้อยากนะ ขอบอก
พบกันใหม่ครับ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น