จากเมืองคอน รอนแรม จากบ้านมา
ถึงบ้านนา ยามเย็นย่ำ ค่ำคืนแรก
กินบ้านนา นอนปราจีน ใช่เรื่องแปลก
ผ่านคืนแรก กินนอนเที่ยว เดี๋ยวก็ผ่าน
วันที่สอง รองอุทัย ชวนไปเที่ยว
กินก๊วยเตี๋ยว กินส้มตำ ยำผลไม้
หลวงเหลิมสั่ง ทั้งลาบเป็ด ทั้งเหนียว-ไก่
อิ่มเอมใจ ได้เที่ยวกิน จนสิ้นวัน
อีกวันถัด นัดเพื่อนบัง นั่งรถมา
พบกันหน้า ร้านเพื่อนเสือ เพื่อไปต่อ
ไม่ต้องคอย เพื่อนมาครบ รถจอดรอ
เดินทางต่อ เหลิม ทัย บัง นั่งขบกัน
หลวงทัยขับ หลวงเหลิมนั่ง บังได้พลอย
ส่วนหลวงอ้อย ผลอยหลับไป ไม่ทันรู้
ถึงชุมพวง หลวงโรจน์คอย นานพอดู
ดีใจอยู่ เพื่อนๆมา หาถึงเริน
บ่ายเที่ยวต่อ พอคุ้มค่า มาโคราช
เมืองปราสาท หินโบราณ อันลือเลื่อง
โทรประสาน เพื่อนเบี้ยวรัมย์ คนใจเขื่อง
จนได้เรื่อง นัดพบกัน ร้านกาแฟ
ร้านกาแฟ ไม่เหลียวแล กาแฟสด
ขี้ชะมด ขี้ใดๆ ไม่ดีกว่า
ขอไอติม สูตรขาใหญ่ ใส่กัญชา
บังสั่งมา ได้ลิ้มลอง ต้องใจจริง
นั่งรถกลับ หลวงโรจน์ขับ พับกลางคัน
อีกไม่นาน บังเริ่มหาว เมางัวเงีย
หลวงทัยขับ (แทน) นั่งบายใจ ไม่เปลี่ยนเกียร์ (ออโต้)
ไม่ทันเพลีย ถึงชุมพวง ง่วงโงนเงน
ไม่นานเบี้ยว เลี้ยวมาถึง จึงรู้ว่า
เมากัญชา ตาว้องแว้ง แรงโผเผ
หลวงอ้อยเมา หลวงเหลิมแข็ง แรงยังดี
มอบหน้าที่ นำบังส่ง โรงพยาบาล
เมาถ้วนหน้า ไม่คิดว่า ไอติมเมา
คนอย่างเรา เดาได้ว่า ยังอ่อนวัย
ให้รู้ว่า วันข้างหน้า อย่าเผลอใจ
จะเชื่อใคร อย่าเชื่อเบี้ยว เลี้ยวผิดซอย
นิพนธ์ / ร้อยกรอง
