เป็นมนุษย์ นี้แสนสุด จะวุ่นวาย
เกิดจนตาย มีแต่ยุ่ง มุ่งเสาะหา
เรื่องอาหาร เรื่องบ้านอยู่ เรื่องรถรา
เรื่องหยูกยา เรื่องเสื้อผ้า เสาะหากัน
ต้องทำงาน ห้องหาเงิน ต้องเป็นหนี้
ต้องชิงดี ต้องแข่งขัน กันทุกหน
มีทะเลาะ มีทำลาย คนหนอคน
หากหลุดพ้น แม้บางข้อ ก็คงดี
หันไปดู หมู่นกกา ป่าคือบ้าน
เริงสำราญ สุขอยู่ได้ ตามประสา
ออกทำงาน ออกหากิน ตามเวลา
มันรู้ว่า เวลาหา(กิน) เวลานอน
บ้านอาศัย เอาใบหญ้า มารองรัง
ปกกำบัง ด้วยขน กันร้อนหนาว
ไม่ผ่อนรถ อยากไปไหน ก็บินเอา
โรครุมเร้า รู้รักษา ยาป่ามี
เทียบมนุษย์ กับนกกา พาแตกต่าง
หากปล่อยวาง ห่างจากสุข ทุกข์ผสม
เลิกกักตุน เหมือนนกกา คงน่าชม
หากสะสม บุญความดี มีคุณนาน
นิพนธ์ / ร้อยกรอง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น