"นายกินเคมี ของดีให้คนใช้" วลีเด็ด ที่ได้จากการแวะสนทนากับพี่ชายที่แสนดี เสี่ยชูศักดิ์ แพกุล @ วังแซ้ม มะขาม จันทบุรี เมื่อ 9 พฤษภาคม 2565 ต้นเรื่องมันมีอยู่ว่า...
การสนทนาเรื่อง การใช้สารปรับปรุงดิน ดินภูเขาไฟ ภูผา 999 เพื่อเป็นสารตั้งต้นในการแก้ปัญหาดินกรดลดโรคพืช ยาวต่อไปเรื่อง เกษตรปลอดภัย เกษตรอินทรีย์ วิเคราะห์แลกเปลี่ยนกันในฐานะนักวิชาการอิสระที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาพอสมควร เข้าใจตรงกันว่า "เกษตรอินทรีย์" ส่วนใหญ่ยังเป็นทฤษฎี การนำมาใช้จริง การเข้าใจในเชิงลึกของระดับนโยบายยังมีน้อยแค่ผิวๆ งานเลยไม่โต และไม่ค่อยมีใครยอมรับความจริง เวลารายงานก็หยิบเอามาแต่ส่วนดี ฯลฯ ไม่ว่ากัน
ทำไมต้องจั่วหัวอย่างนี้ ก็เพราะเรื่องจริงมันเป็นแบบนี้ เวลาลูกน้องหาของฝากนาย (อาจจะมีบางคนเคยทำ) หาของที่สวยที่สุด แพงที่สุด แต่ไม่ได่คำนึงถึงสูตรมาตรฐานความปลอดภัย ทั้งๆที่ถือคู่มืออยู่ เพื่อตอบโจทย์ "ฝากนายต้องพรีเมี่ยม" หากใครอุตริ ไปหาของฝากที่ปลอดเคมีจริงๆ ลูกไม่ใหญ่ ผิวไม่สวย มีร่องรอยแมลง เพลี้ย หนอน ทำลายอยู่บ้าง โดนตะเพิดแน่นอน ทั้งๆที่หลักการเกษตรอินทรีย์ เกษตรปลอดภัย น่าจะพอเข้าใจได้
คงถึงบางอ้อแล้วใช่ไหมครับ ที่จั่วหัวไว้ ของฝากที่มีเคมี สวยๆ นาย และคูณนาย เอาไว้กินเอง ส่วนของฝากที่คัดมาอย่างดี ปลอดเคมีแน่นอน โยนไปหลังบ้าน ให้คนใช้กิน
เหตุการณ์นี้มีบ่อย ผมไม่สรุป แต่ลองช่วยคิดกันต่อว่า คนที่เอาของมาฝากนาย สองประเภทนี้ ใครได้ดีก่อนกัน #ส่วนนายกับคนใช้ใครได้กินของดีกว่ากัน...
พบกันใหม่นะครับ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น